Sprawozdanie z Sympozjum – Maria Wąsowicz

Sprawozdanie z Sympozjum naukowego ,,Świadek Miłosierdzia. Ksiądz prof.Tadeusz Dajczer (1931-2009)”.

Sobota, 27 października 2018 r. była dniem szczególnym w życiu Archidiecezji Białostockiej, ponieważ w tym czasie odbyło się zapowiadane od dawna Ogólnopolskie Sympozjum Naukowe ,,Świadek Miłosierdzia. Ksiądz prof. Tadeusz Dajczer (1931-2018)”. Organizatorami tego spotkania ludzi nauki i wiary były Wydziały Teologiczne UKSW w Warszawie i Uniwersytetu w Białymstoku.W pracach przygotowawczych aktywnie uczestniczyła wspólnota Ruchu Rodzin Nazaretańskich należąca do Białostockiego Kościoła, która w ten sposób chciała podziękować ks. Tadeuszowi Dajczerowi za założenie 33 lata temu grupy modlitewnej jednoczącej ludzi świeckich wokół jego osoby, jako spowiednika i kierownika duchownego.

Sympozjum rozpoczęła poranna Msza Św. w Bazylice Archikatedralnej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, sprawowana przez zaproszonych kapłanów pod przewodnictwem Metropolity Białostockiego J.E. Abp Tadeusza Wojdy.

Po liturgii uczestnicy sympozjum udali się do auli Centrum Wystawienniczo-Konferencyjnego Archidiecezji Białostockiej. Uwaga prelegentów i uczestniczących osób skupiła się na osobie ks. Tadeusza Dajczera , nieprzeciętnego warszawskiego kapłana, wybitnego teologa, religioznawcy i autora wielu książek, szczególnie tej, znanej na całym świecie, zatytułowanej ,,Rozważania o wierze”, wydanej po raz pierwszy w 1992 r.

Prowadząca spotkanie Lucja Orzechowska powitała zgromadzonych gości i przedstawiła organizatorów Sympozjum: Wydział Teologiczny i Wydział Filozofii Chrześcijańskiej Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, katedrę Teologii Katolickiej Uniwersytetu w Białymstoku oraz Ruch Rodzin Nazaretańskich Archidiecezji Białostockiej, jak również patronów honorowych: Komitet Nauk Teologicznych Polskiej Akademii Nauk, Komitet do Spraw Dialogu z Religiami Niechrześcijańskimi Rady do Spraw Dialogu Religijnego KEP, Towarzystwo Uniwersyteckie FIDES ET RATIO i Stowarzyszenie Psychologii Pastoralnej.

Jako pierwszy przemówił do zebranych J.E. Abp Tadeusz Wojda, który po przywitaniu pokrótce przedstawił sylwetkę ks. Tadeusza Dajczera, jego zasługi dla nauki teologicznej i Kościoła w Polsce. Następnie ukazał istotę Ruchu Rodzin Nazaretańskich, jego duchowość i charyzmat. Ks. Metropolita na koniec udzielił zebranym swego pasterskiego błogosławieństwa na ten czas dany nam od Boga.

Sympozjum rozpoczęła prezentacja filmu ,, Biografia w obrazach” . Bóg powołując księdza Tadeusza na drogę kapłańską, związał z nim wielkie nadzieje i wyznaczył mu do realizacji pewne zadania. Obdarzył go wybitnym talentem naukowym i głęboką wiarą. W tej skromnej osobie warszawskiego kapłana połączyły się i rozwinęły dwa talenty: uczonego i człowieka zawierzenia, oddanego Bogu i Jego Matce. Kapłaństwo ks. Tadeusza wyróżniała wielka troska o rozwój duchowy ludzi wierzących. Wokół konfesjonału skupiały się całe rzesze ludzi ,,szukających bliskości Boga”. Jako spowiednik i kierownik duchowy, ks. Tadeusz ukierunkowywał te poszukiwania, oświecał umysły, otwierał ludzkie dusze. Wskazywał na cud i moc Eucharystii oraz matczyną opiekę i wstawiennictwo Najświętszej Maryi Panny. Z głębokiej wiary, przemyśleń i przemodleń w 1985 r. zrodził się pomysł utworzenia stowarzyszenia ludzi świeckich nazwanego Ruchem Rodzin Nazaretańskich, a w duchu zawierzenia i ufności ukształtował się jego charyzmat Maryjny i duchowość Nazaretu. Na tym szczególnym etapie drogi kapłańskiej ks. Tadeusza uwydatnił się jego intelekt, a także nieprzeciętne zdolności naukowe oraz głęboka wiedza teologiczna i religioznawcza. Na bazie konferencji głoszonych w warszawskich kościołach, w 1992 powstał swoisty fundament duchowy Ruchu w postaci książki ,,Rozważania o wierze”, która zmieniła, bądź ukształtowała życie wewnętrzne bardzo wielu katolików duchownych i świeckich. W następnych latach powstawały kolejne pozycje z dziedziny życia duchowego dotyczące wiary, Eucharystii, zawierzenia, bliskości Boga.

Po prezentacji miało miejsce krótkie wystąpienie prof. Eugeniusza Sakowicza z UKSW w Warszawie, który zastąpił na sympozjum dr hab. Wandę Zagórską, profesora UKSW. W bardzo serdecznych i pełnych ekspresji słowach nakreślona została postać ks. Tadeusza, jego sylwetka jako doskonałego naukowca, jak również serdecznego człowieka i uduchowionego kapłana. Podkreślona została też wielka wartość książki ,,Rozważania o wierze”.

Z kolejnym referatem wystąpił ks. dr Bolesław Szewc z Warszawy. Była to prezentacja filmowa. Już sam tytuł ,, Rozważania o wierze” jako zapowiedź nowego paradygmatu teologicznego” zasugerowała słuchaczom jakie treści będą przedstawione. Prelegent skupił się przede wszystkim na strukturze logicznej książki ks. Dajczera. Podkreślił jej wielką wartość w sferze fenomenologicznej przedstawiającej opis życia duchowego. Pozycję tę można przyjąć jako dzieło naukowe, gdyż charakteryzuje ją nieczęsto spotykana w książkach ukazujących życie duchowe bardzo logiczna struktura dzieła i aparat krytyczny. Niezaprzeczalną wartością jest także język ,,Rozważań” korzystający z doświadczeń człowieka wierzącego, a opierający się na licznych metaforach, wyrażeniach symbolicznych oraz tekstach pastoralnych. Prelegent zwrócił też uwagę na istotę dzieła ks. Tadeusza, gdzie synteza życia duchowego łączy się z językiem doświadczenia. Podsumowaniem referatu ks. Szewca mogą być słowa określające nasze życie duchowe, jako sztukę, którą każdy z nas tworzy.

Ksiądz Mirosław Stankiewicz, moderator diecezjalny Ruchu w bardzo zwięzłym wystąpieniu zaprezentował Ruch Rodzin Nazaretańskich rozwijający się od 25 lat w Archidiecezji Białostockiej, podając jego istotę ,charyzmat i duchowość.

W wykładzie wygłoszonym przez ks. prof. Leonarda Fica pt.: ,, Chrystocentryczny wymiar wiary w ujęciu ks. Tadeusza Dajczera” pojawiła się niezwykle ważna informacja dotycząca ks. Dajczera. Mianowicie w życiu tego nieprzeciętnego kapłana życie duchowe i działalność naukowa były ze sobą ściśle połączone i doskonale ze sobą współgrały. Założyciel Ruchu Rodzin Nazaretańskich, za sprawą Bożej łaski chrześcijaństwo uważał za połączenie wiary i wiedzy, twierdząc, że wiarę odkrywa człowiek przez doświadczenie.

Ks. dr Andrzej Proniewski, prof. Uniwersytetu w Białymstoku w swoim wystąpieniu zatytułowanym ,,Kościół jako wspólnota wiary” skierował naszą uwagę na Kościół Powszechny pojmowany właśnie jako wspólnota wiary. Podkreślone zostało też pojęcie Kościoła, jako własności Boga, gdzie mistyczne Ciało Chrystusa łączy się nierozerwalnie z Eucharystią. W pojęciu ks. Dajczera, co podkreślił prelegent, Kościół , jako wspólnota wiary oparta jest na apostolacie i nie może istnieć w oderwaniu od Eucharystii. Eucharystia zaś jest zawsze mistycznym zespoleniem Chrystusa zarówno z pojedynczą osobą, jak i z całą wspólnotą. W dalszej części referatu przedstawiona została eklezjologia Maryjna w ujęciu ks. Dajczera, który macierzyństwo przypisywał i Kościołowi (Kościół-Matka nasza) i Maryi, Matce Boga i ludzi. Maryja, jako ta, która uprzedza nas na drodze wiary, która była obecna w tajemnicy Wcielenia, pod Krzyżem , jako Matka Kościoła przyjęła nas wszystkich za swoje dzieci. W Wieczerniku wraz z wiernymi uczestniczyła w powstawaniu Kościoła Chrystusowego, uczy nas odpowiedzialności za Kościół i za wiarę.

Wykład lek. med. Justyny Piłasiewicz wyjaśniał słuchaczom, jak wiara pomaga człowiekowi w jego rozwoju osobowościowym, który z kolei przyczynia się do naszego rozwoju wiary. Prelegentka odwołała się do nauczania ks. Dajczera, zaznaczając, że wiara, która nam dziś wystarcza może nie wystarczyć nam jutro. Zaznaczyła również, żewedług ks. Tadeusza, nasza samorealizacja jest samorealizacją w Chrystusie, gdyż wybierając Chrystusa przyzwalamy, aby to On sam nas kształtował. Z dalszych wyjaśnień wyłoniła się prawda pozwalająca zrozumieć, że wszystko co się wokół nas dzieje, nie z naszej mocy powstaje, ale jest Bożym działaniem. Pozwala to nam odkrywać ślady Boże w stworzeniu, w zjawiskach i zdarzeniach i widzieć w tym wyraz woli Bożej. Z treści referatu wynikała też prawda mówiąca, że nasza samorealizacja w Chrystusie opiera się na pokorze i życiu w prawdzie oraz na odniesieniu do wieczności. Tym wystąpieniem zakończyła się część I Sympozjum ,, Wokół ,,Rozważań o wierze”.

Część II zatytułowaną ,, Wokół Miłosierdzia Bożego” rozpoczęło wysłuchanie fragmentu konferencji ks. Tadeusza, nagranego wiele lat temu. Opowieść mówiąca o zrzuceniu bomby atomowej na Hiroszimę w czasie II wojny światowej ukazywała przede wszystkim dramat ludzki w wymiarze społeczeństwa i w ujęciu dramatu jednostki. Pilot wykonał nieludzkie zadanie, szczęśliwie wrócił do domu, ale jego życie legło w gruzach. Uświadamiając sobie ogrom zaistniałego zła szukał ratunku w ramionach Miłosiernego Boga, wstępując do zakonu.

Łaska Miłosierdzia Bożego była tematem kolejnego referatu wygłoszonego przez bp Henryka Ciereszkę pt.: ,,Rys miłosierdzia w duchowości-w nauczaniu ks. Tadeusza Dajczera”. Uwaga nasza została skierowana na dążenie do poznawania Boga w tajemnicy Jego Miłosierdzia, do odkrywania Boga , jako Ojca Miłosierdzia, na nasze otwieranie się na Boże Miłosierdzie i uwielbianie Boga w tej tajemnicy. Podkreślona została też nasza chrześcijańska postawa ukazywania miłosierdzia w czynach.

Na podstawie książki ,,Rozważania o wierze” oraz na kanwie kolejnych pozycji ks. Tadeusza dotyczących Eucharystii przedstawione zostało jego rozumienie ,,duchowości miłosierdzia”. Wypunktowane zostały przez ks. biskupa istotne elementy tego zagadnienia, czyli przyjęcie postawy ,,zawierzenia miłości Dobrego Pasterza”, odkrycie własnej bezsilności, doświadczenie cierpienia i dostrzeżenie w sobie bezowocnych ludzkich wysiłków. Podkreślone też zostało niezwykle ważne spostrzeżenie, że nie osiągnie się świętości własnym ludzkim działaniem, a jedynie uzyska się to jako dar Boży. To Bóg daje człowiekowi wszystko, ogarnia istotę ludzką swoją nieograniczoną miłością i oczekuje jedynie przyzwolenia, aby to On mógł w nas działać. Prelegent przybliżył też rozumienie przez ks. Dajczera duchowości miłosierdzia, pojmowanej jako postawa uznająca swoją słabość, bezradność, małość, grzeszność oraz przyjmowanie wszystkiego jako daru Bożego , jako Bożej łaski. Ks. biskup Ciereszko podkreślił również, że w pozycjach książkowych ks. Tadeusza brakuje ukazywania Boga zapraszającego, przywołującego w przypowieściach, przygarniającego, ośmielającego by przychodzić do Niego. Brakuje takiego właśnie ujęcia Boga Miłosiernego. Ważne jest też zapamiętanie, że Pan Jezus całym sobą pokazuje nam miłosierdzie, a Eucharystia i sakramenty święte są niewyczerpanym źródłem Miłosierdzia Bożego.

Wypowiedź prof. Eugeniusza Sakowicza nosząca tytuł ,, Od La Salette po Golgotę. Miłosierdzie Boże w dziełach ks. Tadeusza Dajczera” ukazała obecnym na sympozjum postać Maryi, jako kochającej zatroskanej Matki, płaczącej nad nami, upominającej i ostrzegającej ludzkość przed karą. Ten wizerunek Matki Bożej ma przemówić do naszych sumień, ma poruszyć nasze serca, abyśmy uporządkowali swoje życie, przede wszystkim życie duchowe, aby oczy Maryi przestały płakać.

Tę część sympozjum zamykał wykład ks. Dariusza Kowalczyka, moderatora krajowego RRN. Mówiąc o ,,Księdzu Tadeuszu Dajczerze-nauczycielu drogi zawierzenia Bożemu Miłosierdziu” referujący ukazał postać ks. Tadeusza i jego najważniejsze przesłania. Ks. Dariusz zwrócił naszą uwagę na niezwykły duchowy dar Boży, jakim jest charyzmat wspólnoty założonej przez ks. Dajczera. Przypomniał również, że podążając drogą duchową mamy osiągnąć nasz cel ostateczny, czyli świętość, jako całkowite zawładnięcie naszej duszy przez Boga. Przypomniał nam również, że uświęcenie się duszy ma służyć Kościołowi Świętemu. Potrzebny jest też w czasach współczesnych nowy zapał w dążeniu do świętości, nowa ewangelizacja, a do tego niezbędne jest działanie Duch Świętego. Musi w nas nastąpić duchowa przemiana. Potrzebne jest zawierzenie Bogu, oddanie się Bogu na zasadzie relacji dziecko-ojciec. Musi w nas powstać poczucie grzeszności, słabości, bezradności, bo dopiero w tę sferę nicości może wejść Bóg ze swoim Miłosierdziem. A wtedy rozpalą się w nas płomienie Miłosierdzia. Będą one tym większe, im większa będzie skrucha naszego serca.

Ks. Dajczer w swoich rozważaniach przedstawił nam modlitwę czterech przepaści, łącząc w niej przepaść grzeszności z ufnością w Boże Miłosierdzie, podkreślając, że im większą odkryjemy w sobie nędzę grzesznika ,tym większego nabędziemy prawa do Bożego Miłosierdzia.

W podsumowaniu referatu jeszcze raz przypomniane zostało główne zadanie wyznaczone naszej wspólnocie, a mianowicie dążenie do świętości i zjednoczenie się w komunii życia z Jezusem i Maryją.

W trzeciej części sympozjum, w Panelu ,,Świadectwa łaski” organizatorzy przewidzieli składanie świadectw przez osoby, które osobiście spotkały na swojej drodze życiowej księdza Tadeusza Dajczera lub doświadczyły szczególnej mocy nauk zawartych w ,,Rozważaniach o wierze” lub innych pozycjach z dziedziny życia duchowego.

Prowadzący Panel o.Paweł Mazanka, jako pierwszego zaprosił do zabrania głosu ks. biskupa Henryka Ciereszkę, który zaznaczył, że swoją wiedzę na temat Ruchu czerpie z pozycji obserwatora stojącego z boku. Jednak wczytując się teksty ks. Dajczera może potwierdzić ich zgodność z nauką i duchowością Kościoła.

Kolejne świadectwo złożył ks. Stanisław Garncarek. Wspominał w nim osobę Ks. Tadeusza, jako spowiednika i kierownika duchowego. Przez kilkanaście lat jedyną płaszczyzną łączącą obu kapłanów był właśnie sakrament pokuty i pojednania oraz relacja penitent-spowiednik i jednocześnie kierownik duchowy. Ksiądz Stanisław wyraźnie zaakcentował rolę, jaką odegrały te relacje w kształtowaniu się jego wiary. Rozmowy z ks. Tadeuszem pomogły odkrywać prawdę, że wszystkie życiowe wydarzenia były darem Boga, zrządzeniem Bożej Opatrzności. Ojciec Tadeusz nauczył go również spoglądać na życie, jako na stały dialog z Bogiem.

Kolejnymi rozmówcami byli państwo Ewa i Wiesław Szczepaniakowie, animatorzy diecezjalni RRN Kościoła Białostockiego. Pierwsza zabrała głos Ewa, mówiąc o swoim doświadczeniu wielkiej bliskości z ks. Tadeuszem na płaszczyźnie lektury jego książki ,,Rozważania o wierze”. Trafiła ona do jej rąk w bardzo trudnym momencie życiowym i podsunęła pewne przemyślenia dając wskazówki, jak sobie poradzić z pojawiającymi się licznymi trudnościami. ,,Rozważania” stały się swoistym ,,kołem ratunkowym” rzuconym przez Boga swojemu kochanemu dziecku. Przeżycia, trudności życiowe od tej chwili były postrzegane inaczej, były widziane oczyma wiary. Uświadomienie sobie, że jest się kochanym przez Miłosiernego Boga dodawało sił i mocy w rozwiązywaniu codziennych problemów. Ks. Dajczer nauczył ją także miłości do Niepokalanej i dziecięcej relacji z Maryją. Wszystkie te doświadczenia oraz postępujący rozwój duchowy prowadzą do wielkiej wdzięczności za dar życia Ojca Tadeusza.

W swoim świadectwie Wiesław przyznał, że do lektury ,,Rozważań” zachęciła go żona. Pod wpływem tych treści jego życie oraz stan ducha ulegał ciągłym przemianom. W procesie nawracania oprócz książki ks. Tadeusza wielką rolę odegrały spotkania diecezjalne i głoszone w czasie Eucharystii konferencje, świadectwa słyszane w parafialnych grupach dzielenia oraz wyjazdy na wspólnotowe rekolekcje. Wiesław obecność obojga małżonków w Ruchu Rodzin Nazaretańskich odczytał jako wielki dar i łaskę od Boga i Jego Matki.

Wystąpienie gościa z Etiopii , Ojca Ashenafi Yonasa Abebe ze Zgromadzenia Misjonarzy Matki Bożej Pocieszenia było ciekawym głosem w dyskusji. Od 10 lat jest Ojciec kapłanem, a obecnie od kilku lat ewangelizuje młodzież na warszawskim Żoliborzu. Pochodzi z tradycyjnej katolickiej rodziny etiopskiej i wybór drogi kapłańskiej bardzo zaskoczył jego bliskich. ,,Rozważania o wierze” przeczytał Ojciec po raz pierwszy w wersji hiszpańskiej. Stały się one inspiracją do medytacji, pomocą w nauczaniu i ewangelizacji oraz szczególnym doświadczeniem wiary. Swoją wypowiedź zakończył O. Abebe pytaniem: ,, Jak być ks. Dajczerem dla współczesnego człowieka?”

Świadectwo ks. Dariusza Greleckiego z AWSD w Białymstoku było bardzo osobistym wspomnieniem relacji z ks. Tadeuszem. Możliwość bezpośredniego kontaktu, spowiedzi święte, kierownictwo duchowe oraz niezwykle spontaniczne wielogodzinne rozmowy odbierane były przez młodego kapłana, jako dar Boży i przejaw szczególnej łaski. W tych niezapomnianych rozmowach przekazywał ks. Tadeusz Dajczer swoje przemyślenia i refleksje na temat wiary. Wtedy też powstało pragnienie Kościoła, którego się szuka, przepełnionego duchowością. Głęboko utkwiły w pamięci słowa, że czas poświęcony sprawowaniu Sakramentów Świętych jest bardzo cennym momentem życia kapłańskiego, a spowiednictwo spełnia wielką rolę we wspólnocie Kościoła.

W podsumowaniu dyskusji ponownie zabierały głos osoby zaproszone.

Wiesław Szczepaniak przypomniał okres studiów, kiedy to wśród studentów krążyło ostrzeżenie- „Nie czytaj tekstów św. Jana od Krzyża, jak przeczytasz, będziesz musiał odmienić swoje życie!”. A teraz mógłby to samo powiedzieć o „Rozważaniach o wierze” ks. T. Dajczera , ale z małą zmianą: „Czytaj ks. T. Dajczera, a zwłaszcza ,,Rozważania o wierze”, na pewno odmieni to twoje życie! Na lepsze!”

Ewa Szczepaniak zwróciła uwagę na fragment ,,Rozważań” dotyczący talentów. Szczególnie zapamiętała stwierdzenie, że talentem jest to ,co posiadamy, ale również to, czego nie mamy, czyli nasze puste dłonie wyciągane w błagalnym geście ku Ojcu.

Z kolei ks. Stanisław Garncarek przytoczył fragment rozmowy z ks. Tadeuszem Dajczerem dotyczącej świętości Księdza Prymasa Stefana Wyszyńskiego. Uważał on, że świadectwem świętości Ks. Prymasa była postawa pełna pokory i nie komentowanie trudnych sytuacji. Ksiądz Stanisław zaznaczył, że podobnie jak wierzy w świętość Ks. Prymasa, tak samo wierzy w świętość ks. Tadeusza. Zauważył, że najtrudniejszym zadaniem każdego kierownika duchowego jest popchnięcie człowieka do autentycznej skruchy. Dodał na koniec, że ks. Tadeusz nikomu niczego nie narzucał, a tylko sugerował istnienie problemu, zaś prowadzona osoba sama go odkrywała.

Ojciec Abebe w króciutkim rozważaniu wyjaśnił, jak rozumie świętość . Świętość to zwyczajna codzienność i takiej właśnie świętości pragnął dla kapłanów zarówno ks. Tadeusz jak i założyciel Zgromadzenia Misjonarzy MBP.

W swojej ostatniej wypowiedzi ks. Dariusz Grelecki przypomniał scenę biblijną, wesele w Kanie Galilejskiej. Pan młody za swoje niedbalstwo powinien otrzymać naganę. Jednak został nagrodzony, bo zaprosił do siebie Maryję i za Jej przyczyną Jezus dokonał cudu przemiany wody w wino. Podobnie i my, często również zasługujemy na karę. Ratuje nas zaproszenie do naszego życia Matki Bożej. Ona sprawia, że zamiast kary otrzymujemy nagrodę.

Zakończeniem dyskusji było wystąpienie ks. bp Henryka Ciereszki. W nawiązaniu do ,,Rozważań o wierze” usłyszeliśmy kilka cennych uwag. Przede wszystkim padło stwierdzenie, że Kościół jest taki, jacy my jesteśmy, ponieważ my grzeszni i ułomni ludzie tworzymy wspólnotę Kościoła. Równie ważne było podkreślenie faktu, że każdy z nas urodził się święty i nigdy ze strony Pana Boga nie było takiego działania, które mogłoby nam zaszkodzić. Jeśli w naszym życiu coś się zepsuło, to była to nasza wina, a nie działanie pana Boga. Jeśli widzimy zło, to my ponosimy za nie odpowiedzialność, a nie Pan Bóg.

Istnieje recepta na dobre życie składająca się z bardzo prostych działań. Pierwszym jest modlitwa, czyli pamięć o Bogu. Drugie, to wypełnianie swoich obowiązków, czyli robienie tego, co do mnie należy. Trzecim jest zasada ,nie przeszkadzać Panu Bogu, nie zasłaniać Go swoją osobą. A czwarte, to nie sprawianie ludziom przykrości. Kolejną podpowiedzią ks. biskupa jest sposób na osiągnięcie świętości, czyli stałe trzymanie się ręki pana Boga. Jeszcze jedną myśl powinniśmy zapamiętać. Bóg nas stworzył i podzielił się z nami swoją miłością. Bóg jest miłością, świętością, prawdą i autentyzmem. My nosimy w sobie i świętość i słabość, czyli grzech. W swoich rozważaniach , w swoich książkach ks. Dajczer przekazuje nam tajemnicę Boga. W ciągu całego swego życia mamy odczytywać swoją ułomność. Mamy zrozumieć, że to my przeszkadzamy panu Bogu w Jego działaniu, my psujemy dzieło Boże. Jeśli to odkryjemy, to Bóg będzie nas mógł przybliżać do świętości.

Kilkugodzinne sympozjum zakończyło się błogosławieństwem pasterskim udzielonym przez biskupa Henryka Ciereszkę.

W trakcie trwania oraz po zakończeniu sympozjum można było oglądać zorganizowaną w Holu Centrum wystawę ukazującą dorobek naukowy ks. Tadeusza. Zaś w kilku gablotach zgromadzono pamiątki i zdjęcia obrazujące 25 – lecie istnienia RRN w Archidiecezji Białostockiej. W stoiskach z książkami i audiobookami kupowano pozycje, które wyszły spod pióra ks. Dajczera.

Celem sympozjum było ukazanie szerszemu gronu osoby kapłana Tadeusza Dajczera, twórcy wspólnoty ewangelizacyjnej Ruchu Rodzin Nazaretańskich, która rozprzestrzeniła się po całym świecie. Chodziło także o przybliżenie i rozpropagowanie działalności naukowej tego wybitnego teologa i religioznawcy, a przede wszystkim niezwykle skromnego i pokornego człowieka, zawierzającego siebie i wszystko, co go otaczało Matce Bożej. Uczącego nas, jak przy wsparciu Maryi dojść najkrótszą drogą do świętości. Duże audytorium oraz wybitni goście biorący udział w tym spotkaniu potwierdzili, że cel został osiągnięty

Maria Wąsowicz